“Beni Tekmeleyenler Deli Miydi? “Vurdular Beni, Ama Susturamadılar!”

“Beni Tekmeleyenler Deli Miydi? “Vurdular Beni, Ama Susturamadılar!”

Bir insanın hayatla ve insanlıkla verdiği büyük mücadele… Hayatın acımasız yüzünü en yakından tanıyanlardan biri o. Tahir Kavri, yaşadığı zorlukları bir isyana, bir haykırışa dönüştürerek topluma sesleniyor:

“Ben yaşamadım bu hayatta… İnsanlar beni tekmelerken, dışlarken, beni devre dışı bırakırken deli miydiler?

Kalleşlik yapanlar deli miydiler? Kuru ekmeği bana çok görenler deli miydiler? Beni tanıyorlar mıydı?”

Kavri, bu sorularla sadece kendi geçmişine değil, toplumun çürüyen vicdanına da ayna tutuyor. Bir husumeti, bir suçu ya da günahı yoktu. Ama “vurdular beni” diyor. Evet, vurdular. Yoksulluğun, dışlanmışlığın, yalnızlığın tam ortasında bir insan, “neden” diye soruyor.

Ben, “Ahmet’ten olmuş, Fatma’dan doğmuşum. Ama ben hep yalnız büyüdüm. Büyük şehirlerde ezildim, küçük yaşta korktum her şeyden. Yoksulluk yakamı hiç bırakmadı. Hep yalın ayak yürüdüm bu hayatta. Çoğu gece, büyük şehirlerin sokaklarında aç yattım.”

Tahir Kavri’nin bu ifadeleri, bir bireyin iç dünyasındaki fırtınaları değil yalnızca; aynı zamanda toplumun körleşen gözlerini, duyarsızlaşan kalbini anlatıyor. Bugün herkesin bir şekilde sırt çevirdiği insanlık, onun sözlerinde yeniden sorgulanıyor.

Kavri’nin isyanı, aslında bir uyarı: Bir insanı görmezden gelmek, onu yok saymak, en büyük şiddet biçimidir. Ve o şiddeti yıllarca susarak yaşamış biri artık susmuyor. Çünkü bazı sessizlikler, dünyanın en sert çığlığıdır.