Kaderine Terk Edilmiş, Yapayalnız Bir Halk...

Kaderine terk edilmiş, yapayalnız bir halk…

Bu cümle kulağımıza bir romanın başlangıcı gibi gelebilir. Belki de eski bir halk türküsünün yankısı… Oysa bugün bu cümle, Bursa’daki binlerce insanın içinde taşıdığı çaresizliğin, öfkenin ve yıkımın özeti.

Yangın sadece ağaçları değil; geçmişi, belleği ve insanlığımızı da yaktı. Alevlerin içinde hayvanlar can verdi, kuşlar sustu, toprak kokusu yerini yanık et ve çürümüş umutlara bıraktı. Ve bizler, o halkın bir parçası olarak ekranlardan izledik; bazıları hiç görmedi bile.

İtfaiyenin yetersizliği, havadan müdahalenin gecikmesi, koordinasyonsuzluk… Bütün bunlar doğaya değil, insana da zarar verdi. Çünkü doğa yalnızca nefes değil, aynı zamanda bir halkın ruhudur. Ruh yanarsa, geriye ne kalır?

Göz Göre Göre Gelen Felaket

Bu ilk değil. Her yıl aynı senaryo… İlk kıvılcım düşer, birkaç gün içinde kontrol kaybolur, sonra kamuoyunda birkaç gün konuşulur ve unutulur. Ama bu sefer farklı: #BursaYanıyor etiketi altında binlerce insan artık sadece doğaya değil, kendi yaşadıkları yalnızlığa da isyan ediyor.

Bir halk kendi çabasıyla yangını söndürmeye, kendi imkanlarıyla doğasını korumaya çalışıyorsa, orada ciddi bir yönetim boşluğu vardır. Ve bu boşluk, zamanla sadece ağaçları değil, devletle halk arasındaki güveni de yakar.

Bu Yazı Bir Çağrıdır

Bu bir makale değil yalnızca. Bu bir ağıt, bir çığlık ve aynı zamanda bir çağrıdır. Bursa’daki yangın, Türkiye’nin geleceğine tutulmuş bir aynadır. Eğer bu aynaya bakmaya cesaretimiz varsa, gerçeği görürüz: Bu halk yalnız bırakıldı. Hem de göz göre göre…

Ama biz bu yazgıyı değiştirebiliriz. Sessizliği bozarak, susanları sorgulayarak, birlikte haykırarak…

Bugün Bursa, yarın senin şehrin olabilir.

Bugün doğa, yarın senin evin yanabilir.

Çünkü biz sustukça, yanacak daha çok şey kalacak.

#BursaYanıyor